ได้แวะเข้ามาเขียนในนี้อีกครั้งสักที หลังจากหายไปนานมากๆๆๆ เพิ่งดูวันที่จะครบปีแล้วหรอเนี่ย  555+ เหตุที่เพราะมาเขียนในนี้ก็เพราะว่าไม่ค่อยมีใครค่อยมาอ่าน อีกทั้งยังเป็นที่ระบายความรู้สึกที่มีอยู่ ณ ขณะนี้ ก็มีเรื่องมากมายที่จะมาระบายก็คือหลังจากที่จบเอสแบคมา ก็มาต่อที่มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ (ตอนนี้ยังเป็นวิทยาลัยแต่ขอใช้ไว่ก่อน 55+)

ก็ผ่านมาแล้วสำหรับเทอมแรก โดยภาพรวมการสอนของที่ี้ก็ดีนะ เอาใจใส่ดี แต่กดเกรดมากๆๆๆ ขอบอก เกือบจะโดนตัดทุนแลวกู เหอๆๆ นั้นหล่ะชีวตนอร์ทก็รู้วึกว่าโอเคดี เริ่มคิดถึงอนาคตมากขึ้น อาจเป็นเพราะว่าเราเริ่มโตขึ้น คิดถึงว่าเราจะทำอะไรต่อจากนี้หลังจากที่เรียนจบ  คิดหลายอย่างจนบางครั้งก็รู้สึกว่ามันว่าจะเป็นไปได้หรอว่ะ จนบางครั้งก็รู้สึกว่าท้อ เห็นหลายคนประสบความสเร็จคิดอยากจะเป็นแบบเค้าบ้าง ทำไมเราไม่เป็นแบบเค้า แต่นั้นมันก็แค่คิดในช่วงหนึ่งแต่ทุกสิ่งนั้นจะสำเร็จต้องเกิดจากที่เราเริ่มคิดที่จะทำและตั้งใจกับมันจิงๆ ทุกวันนี้ก็เลยทำทุกอย่างวันนี้ให้มันดีที่สุด แต่มันก็อดคิดไม่ได้แล้วเราจะทำอะไร เรื่องที่ยังไม่เกิดมันก็คิดไปเรื่อยล่ะ แต่ตอนนี้มันมีเรื่องแล้วล่ะ ก็คือตอนที่เรียนปวส. ก็ได้รู้จักับน้องคนหนึ่ง ตอนแรกก็เฉยๆๆล่ะ ไม่ได้คิดไร พอเรียนจบ แล้วมาเรียนต่อที่นอร์ท ก็ได้คุยกันในเอ็มกัน คุยกันทุกวัน จนเราเองล่ะที่รู้สึกว่าเอะ มันยังไง เค้าจะคิดไรหรือป่าว หลังจากนั้นผมก็เลยคิดจะสานต่อความตั้งใจที่ผมคิดไว้ ก็เลยดำเนินการต่อไป ตามประสาคนโสด และเหงา โดยที่ไม่ได้คิด ตอนนั้นคิดอย่างเดียวกูอยากจะมีแฟน หลังจากนั้นได้ไม่นานความรู้สึก ที่ผมได้รู้จัก ได้พูดคุยถึงแม้ว่ามันจะไม่มากก็ตาม อาจจะเป้นเพราะความสัมพันธ์เรายังไม่ได้เริ่มที่คิดจะก่อ และไม่รู้ว่าต่างคนต่างฝ่ายคิดยังไงกัน ทำให้ผมคิดว่าผมอาจจะไม่พร้อมหรือคิดว่ามันอาจไม่ใช่ตอนนี้ เหตุที่ผมคิดแบบนี้อาจจะมาจากเรื่องชีวิตตอนแรกที่ผมคิดว่าผมจะทำงานอะไร จะทำไงกับชีวิตเพื่อให้มันดีมากกว่านี้ ผมจึงคิดว่าอาจจะต้องหยุดกับมัน เพราะผมคิดว่าถ้าผมจะคบใครหรือจะรักใครผมจะต้องพร้อมที่จะให้กับคนที่ผมรักได้อย่างเต็มที่ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ ผมยังไม่มีอะไรเลย ยังต้องขอเงินจากแม่อยู่ ยังไม่มีทุกอย่างที่ผมต้องการเลย ถึงแม้บางครั้งมันก็รู้สึกเหงา รู้สึกอยากจะมีใครสักคน ผมมันก็แค่อยากจะมี แต่พูดถึงในตัวผม ผมยังไม่พร้อมในหลายยด้าน แล้วใครล่ะมันจะทนอยู่กับผมได้ ผมก็เป็นคนแบบเนี่ย ง้อใครไม่ค่อยเป็น พูดก็ไม่ค่อยเก่ง เอาใจใครก็ไม่ค่อยเก่ง ผมคิดว่าอาจจจะต้องมีใครสักคนที่จะทนกับผมได้ แต่อาจจะไม่ใช่ตอนนี้ก็ได้ ตอนนี้ผมก็เลยสับสนว่าจะหยุดหรือปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ถ้าผมหยุดแต่ผมก็ไม่รู้ว่าเค้าจะคิดยังไงกับผมล่ะนะ ถ้าคิดไปแล้วก็เท่ากับผมเป็นคนเลวคนหนึ่งแหละ ที่ไปให้ความหวังแล้วก็จากไป แต่ถ้าไม่ได้คิดก็จะคงไม่เป็นอะไร แต่ผมว่าที่มันเป็นแบบนี้นะก็เพราะผมไม่เคยที่จะได้ถามเค้า รู้สึกอย่างไงกับผม หรืออาจจะเป็นที่ผมนั้นคิดไปเองคนเดียวก็ได้ นั้ันแหละก็คือผมไม่ได้ถาม ทำให้ผมเป็นแบบนี้อยู่ทุกวันนี้ล่ะ พูดถึงผมมันก็ไม่ดีจริงๆๆนะ ทำไรไม่ค่อยได้คิดก่อน จนเมื่อได้รู้สึกว่ามันเริ่มจะลึกซึ้งกันเข้าทุกวันแล้ว ซึ่งมันอาจจะสวนทางกับความรู้สึกที่ว่าเค้าจะรับผมได้หรอ ทนผมได้หรอ ผมไม่รุ้ว่าเค้าจะชอบผมที่ตรงไหน นั้นล่ะผมมันก็เป็นซะอย่างเนี่ยล่ะ แต่วันหนึ่งวันใดผมได้รู้แล้วทุกอย่างลงตัวผมก็ยินดี กับความรู้สึกนั้นๆที่ผมจะได้รับ แต่วันนี้ผมยังไม่ได้รับรู้ความรู้สึก ผมก็ยังไม่สามารถบอกว่าจะเกิดไรขึ้นต่อไป จะเป็นแบบที่ผมไว้ หรือเป็นแบบว่าทุกอย่างคิดไปเองคนเดียวหมด หรือจะแฮปปี้แอนดิ้งทั้งสองฝ่าย ก็ไม่สามารถบอกได้ณ ขณะนี้ ก็ต้องปล่อยไปตามกาลเวลาของมัน ... และช่วงนี้ไปอ่านพวกเรื่องเล่าในเว็บมาด้วยในเรื่องของความรักนี่แหละในเรื่องมันก็เศร้านิดหน่อยนะน่ะ ไม่ได้อยู่ด้วยกัน จบกันด้วยการจากลา อาจทำให้ผมคิดเหมารวมกันไปหมด ทำให้รู้สึกหวิวๆๆๆ แปลกๆๆๆ หดหู่ยังไงก็ไม่รู้ ผมจึงมาได้ระบายในนี้ล่ะ

รู้สึกว่าเบื่อจริงๆ เมื่อเราจะได้เจอกับสิ่งดีๆๆๆๆซะที วันนี้ก็แค่นี้ก่อนดีกว่า ไปนอนล่ะ ก็หวังว่าหลังจากนี้ก็จะเลิกทำในสิ่งที่ไม่ดี และมาทำสิ่งดีๆๆให้กับตัวเราเอง สุขภาพของเราเองเพื่อจะได้อยู่ต่อไปอย่างมีความสุข........ไปล่ะครับ บาย