เพื่อนแท้ มีอยู่ในโลกจริงหรือไม่ เพื่อนแท้ เพื่อนจริง เพื่อนตาย มองไม่เห็นมี SBAC Information Technology 04

ได้แวะเข้ามาเขียนในนี้อีกครั้งสักที หลังจากหายไปนานมากๆๆๆ เพิ่งดูวันที่จะครบปีแล้วหรอเนี่ย  555+ เหตุที่เพราะมาเขียนในนี้ก็เพราะว่าไม่ค่อยมีใครค่อยมาอ่าน อีกทั้งยังเป็นที่ระบายความรู้สึกที่มีอยู่ ณ ขณะนี้ ก็มีเรื่องมากมายที่จะมาระบายก็คือหลังจากที่จบเอสแบคมา ก็มาต่อที่มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ (ตอนนี้ยังเป็นวิทยาลัยแต่ขอใช้ไว่ก่อน 55+)

ก็ผ่านมาแล้วสำหรับเทอมแรก โดยภาพรวมการสอนของที่ี้ก็ดีนะ เอาใจใส่ดี แต่กดเกรดมากๆๆๆ ขอบอก เกือบจะโดนตัดทุนแลวกู เหอๆๆ นั้นหล่ะชีวตนอร์ทก็รู้วึกว่าโอเคดี เริ่มคิดถึงอนาคตมากขึ้น อาจเป็นเพราะว่าเราเริ่มโตขึ้น คิดถึงว่าเราจะทำอะไรต่อจากนี้หลังจากที่เรียนจบ  คิดหลายอย่างจนบางครั้งก็รู้สึกว่ามันว่าจะเป็นไปได้หรอว่ะ จนบางครั้งก็รู้สึกว่าท้อ เห็นหลายคนประสบความสเร็จคิดอยากจะเป็นแบบเค้าบ้าง ทำไมเราไม่เป็นแบบเค้า แต่นั้นมันก็แค่คิดในช่วงหนึ่งแต่ทุกสิ่งนั้นจะสำเร็จต้องเกิดจากที่เราเริ่มคิดที่จะทำและตั้งใจกับมันจิงๆ ทุกวันนี้ก็เลยทำทุกอย่างวันนี้ให้มันดีที่สุด แต่มันก็อดคิดไม่ได้แล้วเราจะทำอะไร เรื่องที่ยังไม่เกิดมันก็คิดไปเรื่อยล่ะ แต่ตอนนี้มันมีเรื่องแล้วล่ะ ก็คือตอนที่เรียนปวส. ก็ได้รู้จักับน้องคนหนึ่ง ตอนแรกก็เฉยๆๆล่ะ ไม่ได้คิดไร พอเรียนจบ แล้วมาเรียนต่อที่นอร์ท ก็ได้คุยกันในเอ็มกัน คุยกันทุกวัน จนเราเองล่ะที่รู้สึกว่าเอะ มันยังไง เค้าจะคิดไรหรือป่าว หลังจากนั้นผมก็เลยคิดจะสานต่อความตั้งใจที่ผมคิดไว้ ก็เลยดำเนินการต่อไป ตามประสาคนโสด และเหงา โดยที่ไม่ได้คิด ตอนนั้นคิดอย่างเดียวกูอยากจะมีแฟน หลังจากนั้นได้ไม่นานความรู้สึก ที่ผมได้รู้จัก ได้พูดคุยถึงแม้ว่ามันจะไม่มากก็ตาม อาจจะเป้นเพราะความสัมพันธ์เรายังไม่ได้เริ่มที่คิดจะก่อ และไม่รู้ว่าต่างคนต่างฝ่ายคิดยังไงกัน ทำให้ผมคิดว่าผมอาจจะไม่พร้อมหรือคิดว่ามันอาจไม่ใช่ตอนนี้ เหตุที่ผมคิดแบบนี้อาจจะมาจากเรื่องชีวิตตอนแรกที่ผมคิดว่าผมจะทำงานอะไร จะทำไงกับชีวิตเพื่อให้มันดีมากกว่านี้ ผมจึงคิดว่าอาจจะต้องหยุดกับมัน เพราะผมคิดว่าถ้าผมจะคบใครหรือจะรักใครผมจะต้องพร้อมที่จะให้กับคนที่ผมรักได้อย่างเต็มที่ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ ผมยังไม่มีอะไรเลย ยังต้องขอเงินจากแม่อยู่ ยังไม่มีทุกอย่างที่ผมต้องการเลย ถึงแม้บางครั้งมันก็รู้สึกเหงา รู้สึกอยากจะมีใครสักคน ผมมันก็แค่อยากจะมี แต่พูดถึงในตัวผม ผมยังไม่พร้อมในหลายยด้าน แล้วใครล่ะมันจะทนอยู่กับผมได้ ผมก็เป็นคนแบบเนี่ย ง้อใครไม่ค่อยเป็น พูดก็ไม่ค่อยเก่ง เอาใจใครก็ไม่ค่อยเก่ง ผมคิดว่าอาจจจะต้องมีใครสักคนที่จะทนกับผมได้ แต่อาจจะไม่ใช่ตอนนี้ก็ได้ ตอนนี้ผมก็เลยสับสนว่าจะหยุดหรือปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ถ้าผมหยุดแต่ผมก็ไม่รู้ว่าเค้าจะคิดยังไงกับผมล่ะนะ ถ้าคิดไปแล้วก็เท่ากับผมเป็นคนเลวคนหนึ่งแหละ ที่ไปให้ความหวังแล้วก็จากไป แต่ถ้าไม่ได้คิดก็จะคงไม่เป็นอะไร แต่ผมว่าที่มันเป็นแบบนี้นะก็เพราะผมไม่เคยที่จะได้ถามเค้า รู้สึกอย่างไงกับผม หรืออาจจะเป็นที่ผมนั้นคิดไปเองคนเดียวก็ได้ นั้ันแหละก็คือผมไม่ได้ถาม ทำให้ผมเป็นแบบนี้อยู่ทุกวันนี้ล่ะ พูดถึงผมมันก็ไม่ดีจริงๆๆนะ ทำไรไม่ค่อยได้คิดก่อน จนเมื่อได้รู้สึกว่ามันเริ่มจะลึกซึ้งกันเข้าทุกวันแล้ว ซึ่งมันอาจจะสวนทางกับความรู้สึกที่ว่าเค้าจะรับผมได้หรอ ทนผมได้หรอ ผมไม่รุ้ว่าเค้าจะชอบผมที่ตรงไหน นั้นล่ะผมมันก็เป็นซะอย่างเนี่ยล่ะ แต่วันหนึ่งวันใดผมได้รู้แล้วทุกอย่างลงตัวผมก็ยินดี กับความรู้สึกนั้นๆที่ผมจะได้รับ แต่วันนี้ผมยังไม่ได้รับรู้ความรู้สึก ผมก็ยังไม่สามารถบอกว่าจะเกิดไรขึ้นต่อไป จะเป็นแบบที่ผมไว้ หรือเป็นแบบว่าทุกอย่างคิดไปเองคนเดียวหมด หรือจะแฮปปี้แอนดิ้งทั้งสองฝ่าย ก็ไม่สามารถบอกได้ณ ขณะนี้ ก็ต้องปล่อยไปตามกาลเวลาของมัน ... และช่วงนี้ไปอ่านพวกเรื่องเล่าในเว็บมาด้วยในเรื่องของความรักนี่แหละในเรื่องมันก็เศร้านิดหน่อยนะน่ะ ไม่ได้อยู่ด้วยกัน จบกันด้วยการจากลา อาจทำให้ผมคิดเหมารวมกันไปหมด ทำให้รู้สึกหวิวๆๆๆ แปลกๆๆๆ หดหู่ยังไงก็ไม่รู้ ผมจึงมาได้ระบายในนี้ล่ะ

รู้สึกว่าเบื่อจริงๆ เมื่อเราจะได้เจอกับสิ่งดีๆๆๆๆซะที วันนี้ก็แค่นี้ก่อนดีกว่า ไปนอนล่ะ ก็หวังว่าหลังจากนี้ก็จะเลิกทำในสิ่งที่ไม่ดี และมาทำสิ่งดีๆๆให้กับตัวเราเอง สุขภาพของเราเองเพื่อจะได้อยู่ต่อไปอย่างมีความสุข........ไปล่ะครับ บาย

 แวะมานั่งเขียนสักหน่อย อยู่ว่างๆๆ ไม่มีไรทำ ทุกวันนี้ชีวิตก็จะเหมือนจะดูมีความสุขแต่หาไม่ข้างใจกลับไม่เป็นเช่นนั้น เมื่อเร็วๆๆนี้เราคิดว่าเขาจะใช่ เขาจะคือคนที่จะเข้ามาปลดล็อกความเหงาของผม แต่ทุกอย่างกลับไม่ใช่ ทุกสิ่งทุกอย่างสรุปว่าผมคิดไปเอง คิดไปทุกอย่างว่าเขาจะมีใจให้ แต่มันไม่ใช่จิงๆๆ ทุกวันนี้ก็ต้องยอมรับ แล้วทำตัวให้เหมือนเดิมทุกอย่างเหมือนว่าไม่มีไรเกิดขึ้น หลังจากที่ได้รู้เรื่องอะไรบางอย่าง แต่ดีล่ะที่รู้ตอนนี้ ดีกว่าที่นานไปแล้วมารู้ทีหลังมันจะยิ่งรู้สึกผิดไปมากกว่านี้ แค่นี้ก็รู้สึกผิดแหละ แค่ได้คุย ได้เล่น ก็ดีแค่ไหนแล้ว จะเอาไรมากมาย "เขาบอกความรักไม่ต้องจำเป็นต้องครอบครองแต่ได้เห็นคนที่เรารักมีความสุขเราก็มีความสุขแล้ว "ผมเพึ่งรู้ซึ้งกับประโยคนี้แหล่ะ ว่ามันเป็นจิงๆ แค่เห็นเขาอยู่กับคนที่เขารัก ดูเขาหัวเราะเล่นกัน ผมก็พลอยมีความสุขกับเขาไปด้วย แรกๆก็รู้สึกแย่เหมือนกานว่า ทำไมถึงไม่เป็นเรา ทำไมจะรักใครสักคนถึงไม่สมหวังกะเขาสักที ทำไมต้องเจออะไรที่มันแย่ๆๆแบบนี้ด้วย แต่สุดท้ายก็ผ่านมันไปได้ จนเดี๋ยวนี้ทุกอย่างยังปกติเหมือนเดิมทุกอย่าง เหมือนว่าเราไม่ได้ชอบเขา แต่เขาก็ไม่รู้หรอกว่าผมนะชอบเขาอยู่ แต่บางครั้งก็คิดๆขึ้นมาบ้าง แต่เห็นหน้าเขาแล้ว เวลายิ้ม เวลาหัวเราะ มันก็เลยรู้สึกแฮปปี้ไปด้วย มาทีนี้ก็เลยมานั่งเหงาอยู่คนเดียว พยายามหาแต่ก็ยังไม่เจอสักที พอเจอก็มีแฟนซะแหละ แต่หน้าเหมือนมากง่ะ แบบว่าใช่เลย แต่ทำไงได้มีแฟนซะแล้ว ก็กินแห้วอีกแล้ว แต่มีอยู่คนหนึ่งที่เขารู้สึกดีกับผม แต่ผมกลับไม่รับเขา เป็นเพราะอะไรนะหรอ คือผมไม่อยากให้เขามานั่งเสียใจเพราะผม ผมไม่อยากรักใครเพราะว่าสงสาร หรือว่ารักเพราะว่ามาเป็นคนแก้เหงา คิดดูว่าถ้าหากสักวันนึงผมเจอใครสักคนที่ผมรักจริงๆ แต่ก็ยังมีเขาอยู่ ผมคิดว่าผมคงไปหาคนที่ผมรักแน่ มันจะยิ่งรู้สึกผิดไปมากกว่านี้อีก มันจะดูว่าผมเป็นคนเลวขึ้นมาทันที ในเมื่อใจผมมันคิดว่าเธอยังไม่ใช่ มันก็ไม่มีประโยชน์ที่รับเขาเข้ามาให้เจ็บปวดเพราะผม บางทีผมก็คิดนะว่าผมจะยอมรับเขามาแต่คิดไปคิดมาไม่ดีกว่า ตอนนี้ใจผมกำลังเหงา เลยต้องการแค่ใครสักคนมาแก้เหงา เลยไม่อยากรับ แต่ทำม่ายผมไม่เข้าใจว่า ต้องมาพูดแน๊บแนมให้ผมฟังอยู่ตลอดเวลา ต้องพูดให้เราเป็นคนผิดเสมอ ไม่เข้าใจจิงๆ  มีอีกเรื่องนึงคือเรื่องไอ้เพื่อนคนนั้นง่ะ คือไม่ค่อยมีไรจะพูด รู้สึกเบื่อกับมันมากมาย ไปไหนคอยจ้องจะตามอยุ่นั้น ไม่ค่อยอยากพูดกะมันสักเท่าไหร่ เบื่อที่จะพูด เกินบรรยายแหละสำหรับมัน พูดไปก็เท่านั้น พูดกับคนอื่นก็ดูเหมือนผมเป็นคนผิดคอยมีอคติกับมันตลอด เพราะมันไปพูดกับอื่นว่ามันดีหมดแหละ  เดี๋ยวก็รู้กานเองหล่ะ สำหรับเรื่องเรียนเทอมนี้ก้ดูเหมือนไม่มีไรยาก แต่มันเจอเหตุการณ์แบบนี้มันก็เลยรู้สึกท้อ เหนื่อย ไม่อยากเรียนแหละ เบื่อๆๆๆๆๆไงก็ไม่รู้ แต่ก็ทนอีกหน่อย อีกเทอมเดียวเอง เดี๋ยวก็จบแล้ว เหอๆๆๆ ไม่มีไรจะเขียนแหละ ไปนอนก่าจะตีสองแล้ว หุหุ....

หายไปหลายเดือนเหมือนกันกับไอ้สเปซเนี้ย มัวแต่ไปเล่นไฮไฟล์ ผ่านมาหนึ่งเทอมกับการเรียนไอที2/4มีเหตุการณืเปลี่ยนแปลงหลายอย่างเกิดขึ้นมากมายภายในห้อง ก็เพราะโปรเจคกานเนี้ย ทำแล้วก็ทะเลาะกาน จากเพื่อนรักกลายเป็นเพื่อนแค้น ทำให้ห้องบรรยาศไม่ค่อยจะดีเลย ว่าแต่ของคนอื่น กุก็เหมือนกานแหละ อุตส่าห์แยกออกมาแหละ แม่งยังตามกุมาอีก ทีมึงแยกไปกุยังไมว่าไรเลย ไม่ตามด้วย แต่พอทีกุแยกไปอีกกลุ่มนึงแม่งยังจะตามมาอีก เบื่อฉิบ เหม็นขี้หน้าแม่ง เข้ามาแล้วยังโชว์กร๊ากกกอีก โชว์เพาว์ว่ากุเก่ง กุรวย แล้วก็ชอบทำหน้าไม่รับแขกอีก แม่ง...เซ้ง เมื่อไหร่จะจบสักทีว่ะ เบื่อหล่ะกับห้องไอทีห้องนี้ ไม่มีเลยที่จะจริงใจต่อกาน ในการเป็นเพื่อนเลย มีไรก็ไม่พูดกาน แค่คำพูดทำให้คนทั้งห้องทะเลาะกานทุกกลุ่ม มีปัญหากันทุกกลุ่ม ส่วนตัวกุก็ไม่มีอะไรหรอก แค่เบื่อและเอือมระอาของนิสัยคนบาคน ยิ่งนับวันยิ่งเผยธาตุแท้ออกมา ส่วนคนไม่รู้นึกว่ากุคงจะผิดง่ะที่จะรู้สึกต่อต้านจังให้คนเนี่ย ลองรู้จักกับมันดิแล้วจะรู้ว่าเหตุใดกุถึงทำกับมันแบบนี้ ไม่แปลกเลยว่าทำม่ายคนที่คบกับมัน ถึงได้มีปัญหากาน และแล้วมันก็คงไม่มีเพื่อนถ้ายังทำนิสัยแบบนี้ มันน่าจะคิดได้นะว่าทำมายเพื่อนๆเขาถึงเอื่อมกับมันง่ะแล้วเพื่อนก็หายหมด ทำม่ายถึงคิดไม่ได้หนอ... ที่มาพิมไม่ใช่มาด่าหรือให้ร้ายมันแต่แค่อยากระบายในสิ่งที่ไม่ได้พูดและก็ไม่ค่อยอยากจะพูดกับมันสักเท่าไหร่หรอก เซ้งๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆจิงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
หวังว่าอีกเทอมนึงคงจะจบแล้วก้คงไม่ต้องมาเจออีกนะ ไม่ต้องตามมาเรียนที่เดียวกันกับกูด้วย มาเรียนเดี๋ยวแม่งก็บ่นเบื่อโรงเรียนอย่างนู้นอย่างนี้ เบื่อแล้วแม่งจะมาเรียนกับโรงเรียนทำม่าย ก็ไปเรียนม.เอกชนนุ้น บ้านมีตังค์ไม่ใช่หรอ ไม่ต้องมาเรียนที่เดียวกับกุหรอก มันถูกไป ไปเรียนแพงๆฯนู้นจะได้สบายๆ เอาเป้นว่าจบแค่นี้แหละ  ไม่รู้จะเขียนไรล่ะ แต่บอกตรงๆๆๆๆว่าเบื่อมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก อยากจะจบไวๆ กับไอที ที่มีแต่ความวุ่นวายไม่รู้จบ.......

หายไปจากสเปซไปตั้งนาน เพราะมัวแต่ไปเล่นhi5 อยู่ มีโอกาสเลยมานั่งเขียนบ้าง  ไวเหมือนเนอะ เปิดเทอมแหละ อยู่ปวส2 อีกไม่นานก็คงจบ จะได้ผ่านๆ ไปซะที ตลอดเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา ที่ไม่ได้มาเขียน มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย ถ้าจะให้เล่าครบก็คงจะไม่ไหว งั้นเล่าที่จำได้แล้วกัน ฝึกงานวันแรก เป็นวันที่ลำบากใจมากที่สุด ไม่อยากฝึกเลย อะไรก็ไม่รู้น่าเบื่อ แต่พออยู่ๆ ไป โชดดีด้วยมั้งที่เจอพี่ที่ฝึกงานดี คงทำให้หายเบื่อบ้าง(บางเวลา) ถ้าไม่มีพี่ๆ ก็คงทำงานอย่างไม่สบายใจแน่เลย ช่วงฝึกงานก็มีเพื่อนๆ หล่ะที่คอยเล่นด้วยกัน แต่มันมีคนนึง แม่งไม่รู้เป็นไร อยู่ดีๆ ก็ไม่ค่อยคุยกับกู คุยก็เหมือนจะกัดฟันพูด ไม่เต็มใจ ในเมื่อไม่คุยกูก็ไม่คุย แล้วก็ชอบมาบ่นว่าเพื่อนไม่สนใจ ไม่ค่อยยอมพูดกับมัน ในเมื่อทำตัวเอง ไม่ยอมเข้าหาเพื่อน ช่วยไปไหนก็ไม่ไปแล้วจะให้ทำไง ก็คงจะทำไรไม่ได้ แต่ยังเห็นว่ามันเป็นเพื่อน ก็อยู่เงียบๆ ไม่อยากว่ามัน แต่สุดท้ายก็ต้องพูด พูดให้มันเข้าใจ จะได้จบๆๆ เปลี่ยนๆเรื่อง น่าเบื่อหล่ะ  วันสุดท้ายของวันฝึกงานเป็นวันที่สบายใจมากที่สุดรู้สึกโล่ง หยุดพักได้1 วันเอง วันเสาร์ไปสวนกับเพื่อน ๆ มา ทั้งๆที่ไม่ได้ไปซื้อหนังสือกับเขา แต่ก็เสือกไป แต่ก็จริงง่ะ กูเสือกเสมอล่ะว่าจะไม่ยุ่งหล่ะ แต่ก็อดไม่ได้ แต่จะพยายามจะไม่ยุ่งหล่ะกัน เพราะเรื่องตัวเองยังเอาไม่ค่อยรอดเลย แล้วชอบไปยุ่งเรื่องชาวบ้านเขาจังเลย แต่ยังไงก็เพื่อนกัน บางครั้งอาจแซดนิดๆ แต่ก็ไม่โกรธ แค่อะไรว้ายุ่งไม่ได้เลยหรอ...มาอีกวันไปเดินราชภัฎสวนดุสิตมาไปหาเพื่อนเก่าแล้วก็เลยไปพารากอน ข้าวแม่งโคตรแพงเลย กินไม่ลง แต่มานั่งกินเอ็มเค เหอะๆ เปิดเทอมวันแรกก็เรียนเลย วิชาเทอมนี้ก็ท่าทางจะหนักเหมือนกัน แต่ก็จะพยายามเข้าใจหล่ะกัน กับข้าวในโรงเรียนแม่งก็แพง ค่ารถก็ขึ้น แม่ง เลยต้องเอาข้าวจากบ้านมาเลย เปิดเทอมใหม่แล้วในที่สุด ก็ได้ก้าวลงมาจากตำแหน่งหัวหน้าห้องหรือเพื่อนๆ เรียก บอส สักที หลังจากที่รอคอยมานาน แต่ยังไงก็เป็นที่ปรึกษาของบอสคนใหม่อยู่ดี ไม่รู้จะพล่ามอะไรแหละ แพล่มมาเยอะแหละ

แบ็ปๆๆ จบปวส.1 ซะแหละ ไวเหมือนกันเนอะ เวลาทำไมมันช่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว ปีหน้าก็จบแล้ว ตอนนี้รุ้สึกโล่งๆ เนอะ เพราะสอบเสร็จแล้ว วันศุกร์นี้ก็จะรู้ว่าหลังจากที่ทุ่มเทมาทั้งเทอม ผลจะออกมาเป็นไง ใจจริงอยากให้ได้4ทุกวิชา แต่ก็อย่างว่านะ เรียนไม่ค่อยจะรู้เรื่อง ข้อสอบก็ทำไม่ค่อยได้ โดยเฉพาะคณิต ไม่หวังเลยว่าจะได้เกรดสี่ แต่ผมก็ได้พยายามทำดีที่สุดแล้ว ผลออกมาเป็นไงก็ต้องยอมรับมันให้ได้ ปิดเทอมคราวนี้ คงได้หยุดแค่ประมาณ2-3อาทิตย์เอง เพราะต้องไปฝึกงานอีก แต่มันเป็นหน้าที่ที่ต้องทำ ตลอดระยะหนึ่งเทอมมีเรื่องเยอะแยะเกิดขึ้นมากมาย เยอะเกินที่จะเล่า ไม่อยากรื้นฟื้นให้เสียเวลา ปล่อยๆ ให้มันผ่านไปกับเวลา จนมาตอนนี้ต้องมานั่งคิดดูว่า จะยอมรับดีไหม แต่เจอกับคำพูดที่ไม่เคยคิด เลยต้องอยู่เฉยๆ จะไปชอบใครก็โดนเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด แต่เราไม่ได้มีไรหรอก เราเข้าใจ เลยกลับมานั่งคิดแต่สุดท้ายคำพูดหนึ่งคำทำให้คนเราเสียความรู้สึก ผมไม่ใช่ตัวตลกนะคับที่ให้ใครมานั่งหัวเราะผม ผมไม่ค่อยอยากพูดสักเท่าไรหรอก เพราะพูดอะไรไปเดี๋ยวนี้ก็ดูผิดไปหมดแหละก็เลยเงียบไว้แหละดีที่สุด เปลี่ยนเรื่อง ๆ มรสุมต่อไปจะต้องเจอก็คือโปรเจคที่จะต้องผ่านมันไปให้ได้ถ้าไม่มีเพื่อนตู่ที่เป็นคนช่วย สงสัยโปรเจคไม่รอดแน่ แต่ก็จะช่วยทำอย่างเต็มที่ หวังว่าเทอมหน้าอะไรๆคงจะดีกว่านี้นะ สุดท้ายคงไม่มีอะไรจะพูดแหละ นอกจากคำว่าขอบคุณเพื่อน ๆ ทุกคน ที่ช่วยกันให้มันผ่านการสอบครั้งนี้ไปได้ และคงจะต้องเจอกันอีก 1 ปี เพื่อที่เราจะได้จบพร้อมกัน

มีเวลาว่างมาอัพอีกแว้ววว  ก็ผ่านมาสำหรับการสอบกลางภาครุ้สึกว่าคะแนนก็พอใช้ได้ แต่มีคณิตวิชาเดียวคะแนนออกมาไม่ค่อยพอใจสักเท่าไร ทำม่ายเดือนนี้มันมีแต่กิจกรรมก็ไม่รู้ กิจกรรมมากมายจนไม่ค่อยได้เรียน เมื่อวันพุธที่ผ่านมาก็แข่งทักษะสช. ได้เหรียญทอง แต่แข่งเสร็จไข้ขึ้นเลย เหนื่อยจิงๆ เดือนนี้ เมื่อวานได้รับข่าวดีอีกว่าจะต้องเปลี่ยนหัวข้อโปรเจคใหม่ เฮฮาเลยคับท่าน แต่ดีแล้วล่ะที่เจอตอนนี้ ดีไม่เจอตอนสอบไม่งั้นยาวเลย เหลือเวลาอีกไม่นานก็จะถึงการสอบบปลายภาคแล้ว ไวหรือเกิน จะขึ้นปวส2 ล่ะ อีกไม่นานก็ได้จากกันอีกแล้วดิ ครั้งนี้คงต้องจากกันจิงๆแล้วมั้งนิ เฮ้อ...... ถามว่าช่วงนี้เป็นไง ชีวิตก็เรื่อยๆ ไม่ค่อยจะมีความสุขสักเท่าไร ปัญหาเยอะแยะ ทั้งที่บ้านและก็ที่โรงเรียน กับทั้งคำพูดที่ไม่เคยคิดของใครหลายๆคน ยิ่งสนิทยิ่งทำตัวน่าเบื่อ ชอบทำตัว นิสัยๆ  หน้าตาก็ดี  ไม่จำเป็นง่ะ  แม่งเอ้ยยยยยยยยยยยย  เมื่อไหร่กูจะเจอใครที่เข้าใจกูบ้างว่ะ รู้ว่ากูชอบไรหรือไม่ชอบไรแล้วทำตัวให้ถูก แม่งรู้ว่ากูไม่ชอบก็ทำตัวแบบนี้อีก จะเจอไหมเนี้ยเพื่อนแท้ เพื่อนจริง เพื่อนตาย สำหรับกู เฮ้อออออออออออออออออออออออออออ  (เกิดอาการน้อยใจ) เหลืออีกปีเดียวหวังว่าคงจะได้เดินตามทางของตัวเองสักทีไม่ต้องเดินตามใครอีก เป็นตัวของตัวเอง ใครจะทำไรหรือเดินทางไหนก็ไม่สนใจแล้ว กุจะเดินตามทางของกุเองสักที เมื่อจะหลุดพ้นจากวังวนนี้เสียที เมื่อไหร่จะมีความสุขอย่างงเขาบ้างก็ไม่รู้ ...........

ได้มีเวลาอัพสเปซบางซะที หลังจากที่ไม่ค่อยจะว่างอัพ ผ่านพ้นไปสำหรับปีเก่า เข้าสู่ปีใหม่แทนที่จะมีแต่สิ่งดีๆ เข้ามาแต่กลับมีเรื่องร้าย ๆ ได้เข้ามา ทั้งอย่างระดับชาติก็คือการสิ้นพระชนม์ของพระพี่นาง นำมาซึ่งความโศกเศร้า ทั้งในเรื่องส่วนตัวที่ไม่ค่อยจะดีเท่าไร อุตสาห์คิดว่าเมื่อผ่านปีเก่า ทั้งโครงการNSCก็เสร็จแล้ว ก็จะมีสิ่งดีเข้ามาในชีวิต แต่กลับตาลปัด อะไรกันเนี้ย ทำไมกูต้องแบบนี้ด้วยก็ไม่รู้ จากที่เคยมั่นใจอะไรๆหลายอย่าง กลับว่ากลายเป็นคนที่คิดไปเองหลายๆอย่าง แล้วกูจะมานั่งคิดไรอีกเนี้ย ในเมื่อก็รู้อยู่แก่ใจว่าเป็นไปไม่ได้ และก็หลายครั้งแล้วที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ แต่ทำไมตัวเองจะต้องมานั่งทุกข์ คิดมากอยู่ได้ ภายนอกของผมอาจจะดูร่าเริง สนุกสนาน เฮฮา แต่รู้ไหมภายในใจมันเป้นอย่างไร มันทุกข์ใจมากแค่ไหน ไม่ค่อยมีใครรู้หรอก ช่วงนี้ก็จะพยายามไม่คิดอะไร อยู่เฉยๆ เรื่อยๆ เปื่อยๆ ตามประสาคนโสด

 

ปล.-ทำไมคนอย่างกูถึงไม่ค่อยมีความสุขกับเขาบ้างว่ะ........

    -ฝากถึงเขาว่าถ้าไม่มีไรก็ไม่โทรก็ได้นะหรือมีอะไรปิดบังอยู่ก็บอกมาเถอะไม่โกรธหรอกแต่จะได้เจียมตัวหรือถ้าคิดว่าจะใช้กูเป็นเครื่องมือในการทำอะไรสักอย่างอย่าคิดเลยว่ากูจะหลงกลนะ

    -ขอบคุณเพื่อน ๆ ที่เป็นห่วง ปล่อยให้ผมเป็นอย่างนี้แหละ เดี่ยวมันก็ดีเอง